Cartas desde Copenhague
Parece que o mundo e eu estamos sincronizados. Se eu empecei o mes de xaneiro con gripe, hemicrania, un dedo do pé roto e perdéndome a festa do Botelo da Rúa. Hai uns días, en visible competencia co meu campionato do desastre, o DOJ publicou máis arquivos do caso Epstein. Para que? Para restar protagonismo ás miñas agonías e meter entre reixas ao presidente de EE.UU. e os seus secuaces? Que ilusa! Obviamente, o motivo de asolagar todas as nosas redes sociais coa temática da que están feitas os pesadelos de calquera ser humano estándar non puido ser outro que inspirar a Ryan Murphy para que produza un par de series máis para Netflix, por se se lle estaba esgotando a “temática psicópata”. A verdade é que isto ten chicha para unhas cantas tempadas de entretemento. Compráte unha boa manta e axústate ao sofá: vén un momento “hygge” como unha casa.
Non creas que me alegrou a montaña de evidencia que podería abrirlle os ollos aos sonámbulos que van directos ao abismo, arrastrando con eles ao resto de cidadáns. Non teño xúbilo coas probas e feitos cos que quen sabe ter razón podería dar unha puñada sobre a mesa, poñer orde e deixar de esgotarse explicando o despropósito do discurso político, ou conceptos básicos a un exército de nihilistas que cren que a Terra é plana (como a súa encefalograma intelectual, claro). Tampouco me queda moita fe en que toda esa información sirva para que o que queda do sistema xudicial faga o seu traballo, é dicir, ajusticie aos presuntamente culpables. Non. Vendo o nivel de sujección co que as garrapatas aférranse ao poder, e que este dominou de calamidades atravesa a espiña dorsal do capitalismo, non creo que existise purga que puidese extirpalo por completo. De facelo, non teriamos suficientes espazos para encarcerar a tanto malechor.
O ambiente actual está como o ceo de Chernóbil en 1989: somos capaces de ver a nube negra sobre as nosas cabezas, pero pensamos que non é daniña. Que contemos cando a radioactividade xa é a norma? O cidadán medio quere poder permitirse unha hipoteca ou, na súa falta, un alugueiro digno, unha fin de semana en Mallorca, poñer a calefacción no inverno e, eu que se, chegar a fin de mes sen a auga ao pescozo. Con todo, leva anos buscando a solución a estes problemas nas promesas dun grupúsculo de persoas que se trasladan en jets privados, almorzan langosta con caviar e teñen máis ceros na súa conta que a túa familia “Fernández” en toda a súa árbore xenealóxica.
A minoría que hoxe goberna o mundo foi lexitimada polo descontento de cidadáns desubicados e altamente afectados polos medios de desinformación masiva que eles posúen e controlan. Dita minoría, mentres finxe empatizar coas masas, coquetea con establecer o seu país de ilusión sobre territorios usurpados, demolidos ou comprados. No seu “Nunca xamais” que promete liberdade, suprímese a tediosa práctica de escoitar e respectar aos seus opoñentes. É dicir, a ti. Esta minoría, que moitos confundiron por salvadores, non son aliados. Nin sequera son unha clase social: son unha seita. Unha seita que tachou ás feministas de neonazis mentres os seus membros sóbense a palestras e, sen pudor algún, realizan o saúdo fascista e invocan o espírito de Hitler. Unha seita que demoniza aos emigrantes e sinala a homosexuais e trans como un perigo mortal para a sociedade, mentres violan e trafican con menores. Unha seita elixida democraticamente, pero que insulta, obstruye a verdade e búrlase da xustiza. Unha seita que che di que se tes empatía e valoras ao teu veciño, táchache de terrorista doméstico e execútate a plena luz do día. Ante a atenta e perplexa mirada do mundo. Inmóbil e paralizado.
A pesar de miles de testemuños, máis de 20 anos de MeToo e o que vimos nestes últimos meses en calquera rolda de prensa ou convención internacional, seguimos poñendo “presuntamente” fronte á culpabilidade desta elite cuxo obxectivo é eliminar da ecuación todo aquilo que se interpoña nos seus plans, que non son outros que dominar sen oposición e con impunidade. Se a estas alturas da película aínda non es parte da solución, es parte do problema.
Pero non todo está perdido. Ante este panorama, quédannos Bad Bunny e todo o que canta, e do que se inspira no seu galardoado álbum, DTMF: A Comunidade. Terxiversando lixeiramente as palabras do Pai de Indiana Jones: a comunidade é máis forte que a espada.
Se parte da solución. Aínda estamos a tempo.
Raquel Sertaje
