Crónicas Vampíricas
Era un día agardado, o da Reunión de San Sadurniño. Sabiamos que, na torre da vella fortaleza, os vampiros acuosos crearían un sarcófago de prata para protexer a Demonius, o vampiro do Salnés, que escapara invicto das batallas contra as hordas viquingas que asediaban a ría desde tempos inmemoriais e que fora trasladado desde Catoira cando se reconstruíu a fortaleza no século XII. Demonius, inspirador do caso de vampirismo de Agolada, formara tándem con Enriqueta Martí no primeiro cuarto do século pasado. Devorador de sangue, prefería a dos nenos á das virxes novas.
Trasladámonos desde Labirinto, na carroza do león, Berthier la Grande, Nissa e mais eu, para atoparnos cunha avezada cazadora de vampiros, gardiá do Salnés, que mora entre Cambados e o Alba, mantendo a raia as maldades dos humanos e dos espectros, purificadora das augas, hospitalaria e protectora: a Gran Pilar do Pan Bendito. Puntual como sempre, citounos na vella Casona da Hedra, ao pé do Parador de Cambados, onde a historia se mestura cos efluvios do Albariño na noite e as influencias sutís producen euforia nas xentes que gozan dos seus efectos e son seducidas por outros afectos.
Iniciamos a camiñada desde a “Hedra que nos mira”. Nissa cheira o mal nos pés dos viandantes; con só ulilos pode orientar con precisión a brúxula cerebral e construír planos de situación para localizar o lugar secreto onde permanece agochado Demonius. Escollemos o solpor: sabemos que é o momento no que os chupadores de sangue permanecen máis absortos nos seus soños tenebrosos. O camiño é doado para os paseantes descoidados, mais escabroso para os cazadores que cargan séculos de loita ás costas.
A canina, nun recodo, senta mirando ao mar e comenta:
—A liberdade é fráxil, coma un vaso de alabastro desafiando o equilibrio das ondas.
Míroa e paréceme adiviñar un lixeiro tremor no seu beizo inferior. Como se se decatase da miña observación, move amigablemente o muñón do rabo, o pequeno anaco que conserva despois da batalla de Verín, e, mirándome aos ollos, transmíteme en mensaxe telepática un non te preocupes, aínda non chegou a nosa hora. Disimulo cun sorriso; os dous sabemos que a vida é un taboleiro de parchís onde o inimigo axexa na casiña que menos esperas.
No paseo, a Canina recibe información privilexiada de dous ou tres cans autóctonos. Os instintos primarios dos seus conxéneres sérvenlle para guiarnos á “zona quente” do vampirismo. Trátase dunha vetusta casona con embarcadoiro propio que a do Pan Bendito recoñece ao instante: forma parte dos seus soños e cre, sen dúbida, que sería un bo observatorio para min, un lugar para pasar desapercibido no verán e poder localizar os espectros que, disfrazados de turistas, se dan cita no vello barrio de pescadores.
Camiñamos mesturados cos paseantes para non levantar sospeitas; agochamos os punzóns e as dagas entre a roupa. O frío do serán permite embozarse e disimular o armamento; escollemos abrigos e bufandas amplas a propósito.
Sabemos que as hostes dos descarnados vixían a Torre de San Sadurniño, a fortaleza que sobreviviu aos viquingos e á revolta irmandiña. No seu interior agocha unha cavidade enorme que se mergulla no mar coma o ventre dunha balea azul.
Desde o Barrio das Casas Baratas existe un pasadizo secreto, ao que se accede por unha das vivendas semiderruídas, aparentemente abandonada, mais que pola noite se enche de presenzas fantasmagóricas. Sombras que danzan nun aquelarre escuro, marcado polo sangue e o desexo, condenadas a unha vida eterna ao servizo da maldade.
Despois de facermos unhas fotos cos móbiles, imitando as poses do turisteo imperante, aproveitamos un descoido e coámonos polo pasadizo. A noite comeza a caer e cómpre darse présa.
Berthier la Grande acende entón un cigarro de fume adormecedor que, ao entrar en contacto coa brisa mariña, provoca unha néboa súbita e espesa. O veo branquecino cérnese sobre nós e oculta a nosa presenza mentres avanzamos polo estreito túnel que conduce á cripta.
Alí repousa Demonius, inmóbil, no seu ataúde de prata, o que desmonta dun golpe a vella teoría de que a prata é daniña para os vampiros. Pola contra: parece protexelo, coma un útero frío e brillante, agardando o momento exacto do seu espertar.
Agora a do Pan Bendito, gardiá do Salnés, invoca as forzas ocultas e, con pregarias e oracións que veñen desde o principio dos tempos, consegue que o mecanismo secreto que sela a tampa do féretro se deslize lentamente.
O roce do metal soa coma un laio antigo nas entrañas da cripta. A tampa ábrese apenas un palmo, o xusto para que un alento xeado escape do interior e apague, un a un, os murmurios do túnel.
A do Pan Bendito retrocede un paso. Os seus ollos, afeitos ao invisible, perciben o latexar escuro que volve espertar. A prata, lonxe de ferilo, palpita con el, obediente, coma se recoñecese ao seu dono.
Entón Demonius abre os ollos. Non hai furia na súa mirada, senón unha lucidez vella, cargada de séculos e mareas. O mar responde desde fóra cun golpe seco contra a rocha, e comprendemos que non profanamos unha tumba, senón que activamos un pacto.
—Nada volverá durmir en San Sadurniño —exclama a Canina, mentres contempla como o morto vivente se ergue, impulsado coma por un resorte.
Ela lembra entón o seu adestramento nas forzas especiais, baixo o mando do terrible e duro instrutor sarxento Pombo, e sen dubidalo ataca as partes pudendas do vil espectro.
Nós, ao unísono, descargamos as dagas untadas co veleno extraído das víboras de Seoane que trouxemos desde Labirinto.
O infame retórcese, lanzando un berro xeador que fai tremer a terra e regurxitar o mar, mentres se desfai lentamente. Miles de anos o contemplan, mais por fin —comenta a creadora do Pan Bendito—, “o po pode volver ao po”.
Apresurámonos, deslizándonos polo pasadizo que agochaba o vello ataúde de prata, que, ao igual co vampiro, se desintegra por completo.
Berthier la Grande intúe que esa saída nos conduce á casona con embarcadoiro da que falamos antes. Non se equivoca. Despois de varios recodos e certos cambios de altitude, divisamos o ocaso desde as escaleiras de acceso ao antigo barrio de pescadores.
Suspiramos aliviados: liberamos o Salnés dun inimigo, mais todos sabemos que unha batalla gañada non gaña a guerra.
—O mal axexa entre os pensamentos e as neuronas —comenta Pilar.
—Si, mais unha vitoria limpa as mentes claras e alimenta as almas boas —responde a Canina.
Dirixímonos á Casa das Hedras, onde nos serven bebidas quentes. A Canina descansa na Carroza do León mentres falamos das nosas vidas, das loitas na noite que percorren todas as zonas do Salnés, do noso servizo inequívoco na procura da verdade, da distribución silenciosa de novas e pan ao pobo.
Son aventuras que conforman a nosa existencia, mais esta nova non verá a luz nos medios de comunicación. A nosa misión é calada; a verdade precisa ser defendida desde o anonimato.
A sabedoría é unha hedra que medra entre os segredos e a lucidez, afastada dos focos e dos grandes titulares. E a amizade tamén precisa do íntimo para conservarse.
Despedímonos na rúa, cando a noite en Cambados se volve festa. Intercambiamos bicos e agasallos; solicitamos a axuda da do Pan para unha nova cazaría en Comaliño, mais esa xa será outra historia.
No horizonte, un barco fai pestanexar as súas luces, coma un faro que titila na penumbra.
—Pode que todo teña un significado —murmuro—. O importante é saber descifrar os sinais.
Con esa certeza, subimos á Carroza, que se interna na noite viva, levándonos cara ao descoñecido.
Avelino Jácome
