As cegoñas da Veiga

Eran dous namorados, coma dúas pingas do mar. Coñecéronse nos camiños da vida, cando un ano remataba e outro ía comenzar e nunca se puideron separar. Atopáronse unha noite vendo a vida pasar: un miraba cara ao río e o outro lembrábase do mar. Pensaba na area luminosa un, e a outra na neve ao clarexar; no alto quería facer o lar, onde ninguén se atrevera a chegar.

Eran coma as estrelas que escintilan na serra, onde Trevinca estarrica o seu corpo cara ao ceo para bicar, nas luzadas, a lúa feiticeira e namorada, que se deita no río Xares. O amante apaixoado acochábaa para que non durmise fóra, aínda que cada mañá choraba cando fuxía vaidosa para perderse coa alborada.

Os dous non eran de alí, inda que de alí sempre foran. Andiveran polo mundo e fixeran outros niños, cegoñas de alma libre. A liberdade arelaron e impuxeron cada tarde ás tristezas felicidade. Cando algo non cadraba, cadraba un bico na cama, un rechouchío, un troupeleo nos picos. E os nosos cegoños no niño: achégate á xanela, que xa vén a primavera; deixa que os nosos soños se xunten neste mundo de desexos, que a esperanza nos console e a arte nos adobíe. Mentres na túa cara estala a risa de mil cores, cantaba o cegoño grande co seu pincel encarnado. Escoitábase no ceo un millar de reiseñores, e un paxariño viña cada mañá a danzar, unha danza nova cada vez, para que os namorados souberan que cada amencer é un novo comezar por descubrir e pintar.

Ela estendía unha man e do corazón saía un verso sinxelo para saudar o día:

El pintaba nunha pizarra un alcloque ou unha rosa e, bicándoa nunha orella, respondía con outro verso:

De Barcelona viñeron voando coma se nada, criando os seus fillos entre a sal e as cristaleiras, arrolados polo Atlántico, entre as ondas e os ventos. Cando a tarde esmorecía, sobraba amor para debuxar o mundo; cada anaquiño de vida xurdía do sentimento. Cada bico, cada alento, era un camiñar profundo. A cegoña estaba atenta, nada deixaba escapar, e o cegoño, artista incansable, non cesaba de crear, pois o amor non require normas nin mandatos: aliméntase por si mesmo e renace con cada golpe, con cada tormenta que se presenta. Xuntos, sen torcer o bico, agardaron pola calma. Así camiñan os cegoños, xa entrados en anos; e, aínda que a enfermidade os quebre, os recordos os engrandecen. Por moito que os ventos sopren, non poden desfacerse do niño que construíron tan rexo, que os impulsa a enfrontar o destino e agardar pola outra ourela, onde todo será diferente; onde os namorados viven sempre un novo comezo, onde as bágoas non empañan os soños deses cativos, namorados dende nenos, sempre tecendo no niño.

E Trevinca escoita os cegoños imaxinar a felicidade, elixir ante todo ser e non perderse no ter. Entre os murmurios do Xares baixa rindo unha fada; non minte cando declama un poema de Paco adicado a Carmen, nin cando reflexiona pintando con palabras outro mundo, onde non perdan sempre os mesmos; un mundo que sexa dos homes bos, onde non maten aos nenos, onde as guerras non existan e paseen as cegoñas xuntando ceibes os picos, voando sen cazadores, onde ninguén dispare nunca e que as balas sexan flores, e deitarse entre a herba a gozar dos amores. E cando a noite se peche en Trevinca, as estrelas tórnense farois para iluminar o camiño que poidamos percorrer, grandes e pequenos, porque aquí todos cabemos!

Si, papá, xa ves que en cada río hai outras cegoñas. Ti tamén voaches lonxe coa túa Carmen para despois volver ao Asneiro e acabar o niño que comezaras. A ela reclamárona na outra beira do río, e quedaches comigo, pequeniño, tecendo outro niño diferente do que pensaras. Agora xa estás con ela e sei que es feliz. Eu aínda ando por aquí escribindo andrómenas. Xa sabes, esta quero adicala a Paco e a Carmen, dúas cegoñas moi queridas por min. Cando nos xuntemos nos ríos do Alén, presentareivos; son dos teus, vanche gustar. Mentres, vouche dicir unha cousa: que te deixes de andrómenas e que vaias preparando un capón na cociña de Lareira para que, cando cheguemos, non teñamos que agardar moito, que penso ir con ganas dun bo xantar”.