Cartas desde Copenhague.
Escribín tantas veces sobre este tema que me dá a sensación de estar a vivir no día da marmota literario, onde todos os camiños non conducen a Roma, senón a ese imaxinario machacante que respiramos a diario. Nada máis acendemos o smartphone, dámosnos de bruzos cun panorama desolador: a guerra en cernes liderada por un puñado de señores que dinamitan todas as definicións de líderes inspiradores, o colapso estrepitoso da natureza, a ameaza aniquiladora da Intelixencia Artificial, a xustiza intentando non claudicar ante o peso do ouro (…) A lista continúa.
Todo isto ten un mesmo denominador común: o lado máis tenebroso dunha cultura patriarcal que chegou a un tope de barbarie no que a única saída posible é… máis barbarie. Alguén debería incluír o ego masculino desmesurado na lista de “Que pode acabar coa vida na Terra?”.
Hoxe en día son máis os que por fin empezan a ser conscientes e a ver as gretas polas que se nos coou todo este torrente de podremia antihumanista. Ao principio era apetecible. As súas promesas de potencial progresista foron recibidas cos brazos abertos. Aos poucos incorporámolas ás nosas rutinas. Nun abrir e pechar de subscrición e aceptación de cookies, a velocidade de adaptación foi exponencial. As ferramentas que un día vendéronsenos como paladines da conectividade e o entretemento pasaron a customizar a realidade á nosa imaxe e semellanza. A partir de aí, o ceo foi o límite: de construír un resort en Marte para cando a auga da Terra esgótese e crear empresas bautizadas como personaxes temibles da saga de Tolkien, a atraparnos nunha ideoloxía sistemática e un sistema económico no que somos ambas as cousas: produtores e produto. A maior beneficio, menos axencia.
Que está a fallar en todo isto?
Obviamente, o que falla é a falta de regulación. Como é posible que sexan empresas privadas as que decidan que tipo de goberno convenche máis? Por que son eles os que definan o futuro no que vas vivir? Quen deu aos CEOs desas empresas o poder para erixirse como mandatarios do destino da túa vida? Non en balde, estes homes desprezan a democracia. Como ousa o populacho poñer límites á súa divina visión e conta corrente? Unha cousa é que automaticen procesos para a túa comodidade, e outra moi distinta que aniquilen o poder de decisión e arrinconen á democracia coma se fose Baby no último baile da tempada de Kellerman’s Mountain House.
Esta semana estiven en Stonehenge buscando o gran paradoxo do século XXI: desconexión e conexión. E aí, camiñando sobre estas pedras da campiña inglesa de máis de 5.000 anos de antigüidade que os nosos devanceiros deixaron para dicirnos “Eu estiven aquí”, reflexionei sobre un dos puntos que máis me fascina deste Apocalipse tecnócrata: o anhelo de vivir para sempre.
Aí tes a Thiel, coqueteando coa idea de acabar coa vida na Terra tal e como a coñecemos, mentres planea a súa crioxenización para sobrevivirnos a todas. Entendo a súa curiosidade polo futuro, pero creo que o podemos visualizar se nos centramos no aquí e agora, construíndo un legado digno para os observadores de estrelas que veñan despois. A nosa responsabilidade é facelo conxuntamente, sen afáns dunha inmortalidade amoral e innecesaria.
Esta, creo, é a nosa auténtica esencia como animais pensantes: ser un baixo un mesmo sol dentro dun Universo infinito. Esta certeza é a maxia que tanto necesitamos, contra a que intenta impoñerse o Escurantismo Ilustrado.
Ante eles, debemos ser como Patrick Swayze: estender a nosa man, mirarnos aos ollos con esperanza e dicir:
Non deixarei que ninguén te arrincone.
É o baile da túa vida.
Raquel Sertaje
