Tributo ás Dollys e Glorias da miña vida
Cartas desde Copenhaguen Setembro, co reinicio tras o parón estival e as súas promesas de novos comezos, é un segundo xaneiro. En Dinamarca, as árbores xa anuncian a perda da […]
Alfabeto finito con infinitas posibilidades
Cartas desde Copenhague Un proxecto empezado como un epistolario e que aspira a manter ese ton require que, de cando en vez, ábrame en canle. Non por exhibicionismo, senón porque […]
Déixate de caralladas!
Cartas desde Copenhague. Que bonito que o amor siga sendo unha forza revolucionaria. Dá esperanza ver como as xeracións máis novas seguen abrazándose a unha idea de unidade que só […]
Belcebú Vestida de Zara
Cartas desde Copenhague Hoxe ía paseando por Copenhagen, pensando en cando teremos goberno en Dinamarca, desfrutando da chegada do bo tempo e reflexionando sobre o gran interrogante deste século: somos […]
Un mundo ideal (con cheiro a cereixa silvestre)
Cartas desde Copenhague Neste preciso momento no que a realidade é exactamente o mesmo que a sátira, o labor dos cómicos dedicados á parodia é surrealista. Neste mesmo mundo, o […]
Feudalismo 2.0: humanos prescindibles
Cartas desde Copenhague A semana pasada tiven unha animada conversación co meu xefe sobre o futuro. Intento non establecer este tipo de faladoiros porque, lonxe de tratar temas laborais cunha […]
Demolicións Trump & Co: Tamén Anexionamos Territorios
Cartas desde Copenhague “E por que é deles? Porque hai 500 anos chegaron alí nun barco? Estou seguro de que nós tamén o fixemos”. Con esta frase, tan basta como […]
Feliz 2026! Por unha definición de Santa sostible
Cartas desde Copenhaguen 2025 non decepcionou. Estivo infestado de acontecementos para todo tipo de gustos. Deste carrusel de emocións —aínda en progreso—, destaco o contrasinal do Louvre, os incendios de […]
A conquista do espazo. E outras manías
Cartas desde Copenhague Onte, por quinta vez consecutiva, a miña profesora de costura volveu pedirme aprazar a clase 15 minutos porque o tren atrasouse. Mentres me comía un sándwich de […]
Reflexións sobre a madurez
Cartas desde Copenhague Achegámonos ao final de 2025. Sei que aínda lle quedan semanas a este ano, pero eu sempre vou por diante do tempo. Un costume nada recomendable, xa […]
