Crónicas Vampíricas
Un amigo chámanos o domingo á tarde. Os vampiros colonizaron unha área vella da cidade. Se fose posible detectar chamadas por especies, xuraría que este amigo non é tan amigo, que o é porque decido tratalo como tal. Porque a vida, e a literatura tamén, están cheas de pequenas imposturas; ti mesmo me les e chamas amigo, e eu non sei se o es.
Nós, os especialistas na “caza”, debemos ser de xeo. Os seres que buscamos non existen, ao menos como os humanos entendemos a existencia. Proceden do profundo sepulcro, criaturas avernais, se esta palabra goza de significado; é dicir, regresan do inframundo para guerrear co bo, se é que queda algo bo.
Estamos en época de incerteza. Ata a hora do quebranto, a hora do enfrontamento, comeza ás once en punto. Se fose ás doce, tería sentido: pisaríamos terreo coñecido. Si, poderiamos dicir que a morte é máis literaria e viciosa ás cinco da tarde. Respondereiche a iso, entrañable cómplice: os vampiros dormen de día e saen de noite. A min gústame o horario vampírico.
A comuna permanece nas catacumbas que conectan o Liceo co Teatro Principal.
O demiurgo dos espectros, o propagador do mal, responsable da peste letal orixinada nun morcego asiático, miniaturas transformadas do demo orixinal. Os da destrución e do caos: “Presentáronse aos reis da terra e os magistrados aliáronse contra o Señor e contra o seu Unxido.”
O sagrado é o seu obxectivo. O nobre e o puro estorban.
Dura misión para unha cadeliña rescatada dun contedor de lixo, onde abandonaran á súa nai amarrada polo fuciño, soa, apaleada ata a morte. Esa nai canina amamantou con vida á que estaban destinadas a morrer. Nisa é unha orfa incapaz de superar a súa orfandade, un montón de medos dentro dela e un monte de esperanzas que apuntan cara o ceo das loitas e das guerras.
Ao cruzar Progreso camiño da Alameda, percibo un lixeiro tremor no meu labio inferior, sinal de medo insuperable, ese que pode restar responsabilidade aos nosos actos. Axeonllado fronte á vella fachada dos Coloniais e Ultramarinos, aguanto todo o peso do mundo. Nisa move nerviosa o pequeniño anaco de rabo, un refugallo dalgunha batalla pasada.
O frescor da noite trae unha canción:
Non temas; “farei que queden en Israel sete mil, cuxos xeonllos non se dobraron ante Baal e cuxas bocas non o bicaron”.
O meu corazón recupera o seu latido
Os meus ollos enchense de brillo
Volvo a empuñar a armadura da determinación.
E penso que en Israel, e en Ourense, aínda quedan alomenos sete mil;
valentes que se opoñen á guerra, a Netanyahu e a Trump, a Irán, ao mal, teña este o nome que teña, e que manteñen vivo o bo e o nobre.
Nisa ergue a cabeza e ouvea á lúa.
Nas Burgas xuntáronse os poetas para buscar a paz, e a cadeliña sabeo.
Avelino Jácome
