Crónicas Vampíricas
“A toda a parte
chegam os vampiros
poisam nos prédios
poisam nas calçadas
trazem no ventre
despojos antigos…”
— Zeca Afonso
Saimos na noite de xeada, embozados ata a gorxa para aturar o medo. O frío é terrible, mais frío é o medo: xélido, glacial, tenebroso e terrible.
Unha friaxe na noite, un medo que te afoga, un sentir de que vivir é camiñar xa na morte. Poucas veces falamos do medo como compañeiro da viaxe, pero hai un medo aínda máis grande: o medo a ter medo. O medo non recoñecido, o medo esquecido, que furga desde dentro; o medo reprimido, o medo do medo.
Mirar o medo de fronte, saber da fraxilidade, deixarse abrazar por el sen que se instale nos miolos. Hai que ser moi valente para non agochar os medos; non te deixes enganar polos que presumen de bravos. O medo véncese sen perderlle a mirada, axeitando cada quen a forza para aturalo.
Sorprendeunos a chamada dun cazador das Terras do Ribeiro, o príncipe do Gran Viñedo Xeral, o custodiador de colleitas, para transmitirnos que un novo ser de ultratumba pode ameazar a nosa existencia: un medo descarnado que xorde do leito do Miño, das fondas cavernas, e transformarase en inimigo dos bos e xenerosos.
“Esta caste de bebedores de sangue zugan todo, aliméntanse das entrañas dos débiles, son miserentos e covardes, apegados ao poder, non teñen outro valor que a obediencia ao superior; por iso son perigosos ata cando se poñen da túa parte”, espétame Nisa coma un relampo, mentres poño en marcha a nova estratexia de camuflaxe.
Decidimos esfumarnos na néboa da noite, disimular a presenza e trocarnos de guerreiros en pantasmas. Ás veces é preciso ser fume negro entre as tebras para poder librarnos dos ataques. Ódiannos porque representamos a derradeira expresión do ben; somos a pequena folla que resiste os embates da crúa invernía, pendurada na póla que bate nas conciencias e lles recorda outros tempos onde habitaban entre os vivos, antes de seren mordidos pola ambición vampírica.
Emprendemos a loita sen esperanza. A nosa derrota está segura, sempre gañan os mesmos; dende a xénese do mundo triunfou a súa caste. Pero alguén ten que facerlles fronte para que sobrevivamos, polo menos algún a maldade imperante. A canina crávame a mirada doce nas miñas meniñas e dime: “Nada está perdido ata que está perdido; loitar xa é unha vitoria de seu”.
Acaríñolle o lombo. Non entendo como unha cadeliña pode ser tan forte e saber tanto. Nisa dálle agarimosa o anaquiño de rabo que lle quedou, o remanente que sobreviviu ao machadazo do Vampiro de Verín, cando era aínda unha cachorriña. Ela ten moito medo, pero supérao; por iso a admiro tanto. A ousadía nace de repoñerse aos nosos medos, penso mentres nos agochamos na nosa cripta para repoñernos das feridas e volver á guerra mañá… Se sobrevivimos esta noite.
Ao lonxe escóitase un cantar que nace das escumas do Miño, a carón da Ponte Romana:
Por ter frío nos ósos
escoito o cabalo branco,
baixa coma a tronada
entre relampos e raios.
Trae nos ollos unha tea
e rincha máis que bufar.
Non é branco de todo,
é vermello por detrás.
Canto medo me ataca!
cando eu medo non quero!
Canta xeada atopo
no camiñar deste inverno!
Eu que xogaba en camisa,
espido coas folerpas…
Avelino Jácome
