Cartas desde Copenhague
Hoxe ía paseando por Copenhagen, pensando en cando teremos goberno en Dinamarca, desfrutando da chegada do bo tempo e reflexionando sobre o gran interrogante deste século: somos os humanos de hoxe máis idiotas que nunca? Máis que un interrogante, isto podería ser o slogan dunha crise existencial xurdida da miña gran revelación perimenopáusica.
Si, son consciente. Ata o de agora, a narrativa xeral sobre o climaterio enfocárase nos seus aspectos negativos, pero faime caso: non se pode meter no mesmo saco a perda de densidade capilar e coláxeno co aumento da autoconfianza e a claridade de xuízo que che outorgan as hormonas da madurez feminina, e deixar que prevaleza a perspectiva negativa. Non lle podemos facer un feo así a este gran acontecemento vital. Démoslle demasiado peso aos aspectos fisiolóxicos da menopausa e moi pouca énfase ás grandes calidades emocionais e intelectuais que nos proporciona a “perda de valor sexual” ás mulleres.
Porque en que gastamos gran parte da nosa vida menstrual? En intentar conxugar compracer con pracer baixo os nosos propios termos, ao ritmo frenético imposto polo capitalismo. Nadas para dominar civilizacións, obrigadas a ser carne de canón do sistema. Primeiro, subxugadas baixo leis, costumes e restricións varias. Máis tarde, cando xa tiñamos interiorizado o mantra de L’Oréal —porque ti o vales—, aprendemos que a millonaria industria da beleza, a que nos quería facer libres adelgazándonos custe o que custe a base de engordar as nosas inseguridades, agora quérenos conservar en plástico para toda a eternidade. Non vas ser ti menos momia que Tutankamón!
Tanto tempo acostumadas a ser obxecto que, cando parecía que conquistaramos un chisco de subxectividade, un cuarto propio e estabamos a cultivar exitosamente o xardín da igualdade, aparece internet dándolle ás ás mandas e ás mamarrachadas dos incels e a súa absurda visión —e versión— do xénero 3.0. Para rematar, tómaste un respiro e, cando volves denunciar liderados tóxicos e a reclamar os teus dereitos, dinche que iso é só unha cuestión de ego feminino mal xestionado. Tranquila: se te saes da marxe, sempre haberá un bo teito de cristal que te devolva ao curro. Todo sen que se che arrefríe o café. E xa non falo das que idealizan, con certo tufo impositivo, a vida na granxa muxindo vacas e parindo ata que se che caian os ovarios ao chan tras o parto número dez. Desuscríbeme, grazas.
Pero moza, seica es ti o exército republicano? Non. Ti es unha insubmisa e unha inadaptada. Contrariamente ao que pense o teu xefe, tes un ego moi ben traballado. Es Belcebú vestida de Zara!
A esquerda europea debería aprender a lección do feminismo menopáusico: ese que mira cunha nostalxia realista os tempos en que Inditex democratizou a moda en España e atreveuse a ilusionarnos, antes de que o capitalismo reencarnado en Saturno (Bezos?) devoráseo todo. Só fai falta revisar o guion. Mira que ben faino Trump! Unha pena que non lle puxese ao Golfo de México o seu nome: o Golfo de Trump. Por obra e graza do idioma de Cervantes revelar unha gran verdade.
Para finalizar, permíteme reformular. Non me pregunto se a xente é idiota. Confírmoo. Inclúome dentro desta xeneralización se nos conformamos con ser dique de contención ante unha onda de paupérrima intelixencia humana, superada e suplantada pola IA, á que nos quedamos mirando coa mesma cara de idiotas que puxemos cando o noso crush adolescente foise coa máis guapa da clase.
Pódese ser moitas máis cousas se te aferras á creatividade e non deixas que ninguén relegue o teu incalculable valor de leoa, matriarca da selva; ou de orca, dona e señora dos océanos. Nun mundo con surplus de posibilidades e escaseza de imaxinación… escolle a túa propia aventura.
Raquel Sertaje
