Demolicións Trump & Co: Tamén Anexionamos Territorios
Cartas desde Copenhague “E por que é deles? Porque hai 500 anos chegaron alí nun barco? Estou seguro de que nós tamén o fixemos”. Con esta frase, tan basta como […]
As cegoñas da Veiga
As Andrómenas e outros contos Eran dous namorados, coma dúas pingas do mar. Coñecéronse nos camiños da vida, cando un ano remataba e outro ía comenzar e nunca se puideron […]
“Nadal entre pallas e pingueiras”
As Andrómenas e outros contos No cabo do corredor a caldeira grande, a de cocer os nabos con farelo e patacas, recolle aberta cara ao ceo a auga das pingueiras […]
Feliz 2026! Por unha definición de Santa sostible
Cartas desde Copenhaguen 2025 non decepcionou. Estivo infestado de acontecementos para todo tipo de gustos. Deste carrusel de emocións —aínda en progreso—, destaco o contrasinal do Louvre, os incendios de […]
A conquista do espazo. E outras manías
Cartas desde Copenhague Onte, por quinta vez consecutiva, a miña profesora de costura volveu pedirme aprazar a clase 15 minutos porque o tren atrasouse. Mentres me comía un sándwich de […]
A sacerdotisa e o vampiro que se encarnou en Prometeo
Crónicas vampíricas “Quen pode concibir os horrores da miña encuberta tarefa, remexendo na húmida escuridade das tumbas ou atormentando algún animal vivo para intentar animar o barro inerte? Agora témbrame […]
Reflexións sobre a madurez
Cartas desde Copenhague Achegámonos ao final de 2025. Sei que aínda lle quedan semanas a este ano, pero eu sempre vou por diante do tempo. Un costume nada recomendable, xa […]
Tristura de Andrómena
As Andrómenas e outros contos Paréceme que os corvos, animais de intelixencia superior, non están voando baixo para non rematar de asustar ao cidadán de a pé. Como dicía Max […]
Tristura de Andómena
As Andrómenas e outros contos (Dóeme máis a terra ca o cancro nos ósos), por Avelino Jácome Que chova auga do ceo para coutar a besta que creamos os homes. […]
Outra realidade
Cartas desde Copenhague. Ás veces parece que o mundo se desmorona e, outras veces, sinxelamente se desmorona. Camiñamos sobre a delgada liña que separa o que parece do que é, […]
