Entroideira!

Entroideira!

O tempo corre con celeridade, coma este entroido que aínda estando en pausa, liscou fugaz, deixándonos marcados para sempre. Un entroido invisible como o virus, que se ri de nós ollando como impotentes dobramos o xeonllo, con resignación e sen remedio. Agora, na madrugada profunda, cando o silencio outorga claridade, penso en ti, entroideira do […]